Tester z doświadczeniem w systemach płatności podejrzewa, że pole kodu rabatowego może akceptować zbyt długi ciąg znaków lub ujemną ilość. Zamiast wyprowadzać przypadki ze specyfikacji, projektuje testy specjalnie po to, aby sprowokować te podejrzewane defekty: kod o długości 500 znaków, ujemną ilość, kod zawierający znaki specjalne. To właśnie zgadywanie błędów — wykorzystanie doświadczenia testera do przewidywania, jakie defekty mogą wystąpić, i projektowania testów, które je ujawnią.
Czy zgadywanie błędów to technika czarnej czy białej skrzynki? To technika projektowania testów oparta na doświadczeniu. Oficjalna definicja opisuje ją jako technikę projektowania testów, w której doświadczenie testera służy do przewidywania defektów — nie opiera się ona na analizie wnętrza kodu (biała skrzynka) ani wyłącznie na specyfikacji (czarna skrzynka), lecz na wiedzy testera o typowych błędach.
Dlaczego zgadywanie błędów nazywane jest techniką „opartą na doświadczeniu”? Ponieważ jego siła wynika z doświadczenia testera z podobnymi systemami, typowymi błędami programistycznymi i wcześniejszymi defektami. Mniej doświadczony tester odgadnie mniej i słabszych przypadków.
Czy zgadywanie błędów można udokumentować? Tak. Zespoły utrwalają swoje doświadczenie w listach kontrolnych typowych błędów, katalogach defektów i wnioskach z projektów (lessons learned), zamieniając wiedzę ukrytą w wielokrotnie wykorzystywalne pomysły na testy.
Czy zgadywanie błędów zastępuje inne techniki? Nie. Uzupełnia je — techniki oparte na doświadczeniu są często łączone z technikami opartymi na specyfikacji i technikami opartymi na strukturze, aby poszerzyć pokrycie.
Czy testowanie eksploracyjne to to samo co zgadywanie błędów? Nie. Testowanie eksploracyjne to podejście oparte na doświadczeniu, w którym testy są jednocześnie projektowane, wykonywane i dostosowywane na podstawie tego, czego się uczymy; zgadywanie błędów to konkretna technika przewidywania defektów. Zgadywanie błędów często zasila sesje testowania eksploracyjnego.